Antonia2b over zichzelf
Zo, op de kop af 1 jaar geleden dat ik voor het laatst op deze site was.. en dan zeggen ze dat toeval niet bestaat....hmm...
Van alles is er weer gebeurt in dat jaar. M`n broertje stond ineens voor onze deur ( vanuit het buitenland) dus 10 maanden, 24 uur per dag, 7 dagen in de week de zorg voor m`n geestelijk gehandicapte broertje gehad. Tjeetje wat duurt zorgaanvraag lang in onze zorgstaat Nederland. Pas toen ik helemaal in de lappenmand zat kwam hulp op gang. Nu heeft hij sinds februarie 2010
Zo, op de kop af 1 jaar geleden dat ik voor het laatst op deze site was.. en dan zeggen ze dat toeval niet bestaat....hmm...
Van alles is er weer gebeurt in dat jaar. M`n broertje stond ineens voor onze deur ( vanuit het buitenland) dus 10 maanden, 24 uur per dag, 7 dagen in de week de zorg voor m`n geestelijk gehandicapte broertje gehad. Tjeetje wat duurt zorgaanvraag lang in onze zorgstaat Nederland. Pas toen ik helemaal in de lappenmand zat kwam hulp op gang. Nu heeft hij sinds februarie 2010 dagbesteding en een eigen kamer binnen een 24-uursvoorziening tot iets passenders is gevonden. Eindelijk weer privacy en tijd voor onszelf als gezin. even bijkomen dacht ik.....toen kwam het bericht dat mijn vader is ontvoerd in het buitenland...... ondanks alle onderzoeken is hij nog steeds niet gevonden.... gisteren was zijn verjaardag.....En aangezien ik werkelijk helemaal niet kan doen daaraan, heb ik maar verzonnen om de dingen aan te pakken waar ik WEL wat mee kan.....AAARRRGGHHH m`n gewicht is in het afgelopen jaar toch weer gegroeid....OK OK, ik moet toegeven dat ik er helemaal niet mee bezig ben geweest. ZO, EN NU IS HET GENOEG GEWEEST..... NIET MEER KLAGEN, EN ZEKER OOK NIET MEER MEEDRAGEN (gewicht).....
liefs en groetjes, Antonia
hieronder mijn introductietekst van de vorige keer:
Ik ben een vrouw van 42 jaar, veel te zwaar. Mijn redenen om af te vallen:
Ik heb veel last van mijn rug, bekken en van ontstoken gewrichten. Niet vreemd als ik bedenk hoeveel kilo`s ik de hele dag meezeul, elke dag weer.
Het is eigenlijk vanzelf gegaan, beetje bij beetje, elke maand een pondje erbij, jaren lang. Verkeerde eetgewoonten, zoals niet ontbijten, geen lunch en met avondeten twee keer opscheppen, want dan kreeg ik honger. Het avondeten was wel gezond, altijd vers en lekker koken, maar veel te veel!
Wat voor mij echt de doorslag gaf: terwijl ik door de albums en losse foto`s van mijn kinderen ga, valt me op dat er zo goed als geen foto`s van mijzelf met m`n kinderen zijn. Ikzelf ben degene die de foto`s maakt, en als iemand anders een foto maakt van mij, laat ik die meestal verdwijnen, omdat ik mezelf zoo lelijk op de foto vind staan. Onze kinderen zijn nu bijna 3 en 4 jaar. ......wat als er iets gebeurt, en ik er niet meer ben...... als de kinderen later diezelfde foto`s bekijken, zitten er geen foto`s bij van hun moeder......De gedachte dat er nauwelijks foto`s van mij met de kids zijn...... alsof ik er nooit was.....daar word ik wel verdrietig van, het is mijn verdriet,veroorzaakt door mijn schaamte..... Ik weet gelukkig dat mijn kinderen, man, familie en vrienden veel van mij houden, ongeacht hoe dik of dun ik ben, zij zien mij voor wie en wat ik ben! Maar het gaat er uiteindelijk toch om, hoe ik mijzelf zie....en van mezelf in de spiegel of op een foto ... word ik niet blij....hoogste tijd om er iets aan te doen, en ervoor zorgen dat er straks stapels met foto`s ook van mij zijn!!!!!!!!!!!!
Van alles is er weer gebeurt in dat jaar. M`n broertje stond ineens voor onze deur ( vanuit het buitenland) dus 10 maanden, 24 uur per dag, 7 dagen in de week de zorg voor m`n geestelijk gehandicapte broertje gehad. Tjeetje wat duurt zorgaanvraag lang in onze zorgstaat Nederland. Pas toen ik helemaal in de lappenmand zat kwam hulp op gang. Nu heeft hij sinds februarie 2010 dagbesteding en een eigen kamer binnen een 24-uursvoorziening tot iets passenders is gevonden. Eindelijk weer privacy en tijd voor onszelf als gezin. even bijkomen dacht ik.....toen kwam het bericht dat mijn vader is ontvoerd in het buitenland...... ondanks alle onderzoeken is hij nog steeds niet gevonden.... gisteren was zijn verjaardag.....En aangezien ik werkelijk helemaal niet kan doen daaraan, heb ik maar verzonnen om de dingen aan te pakken waar ik WEL wat mee kan.....AAARRRGGHHH m`n gewicht is in het afgelopen jaar toch weer gegroeid....OK OK, ik moet toegeven dat ik er helemaal niet mee bezig ben geweest. ZO, EN NU IS HET GENOEG GEWEEST..... NIET MEER KLAGEN, EN ZEKER OOK NIET MEER MEEDRAGEN (gewicht).....
liefs en groetjes, Antonia
hieronder mijn introductietekst van de vorige keer:
Ik ben een vrouw van 42 jaar, veel te zwaar. Mijn redenen om af te vallen:
Ik heb veel last van mijn rug, bekken en van ontstoken gewrichten. Niet vreemd als ik bedenk hoeveel kilo`s ik de hele dag meezeul, elke dag weer.
Het is eigenlijk vanzelf gegaan, beetje bij beetje, elke maand een pondje erbij, jaren lang. Verkeerde eetgewoonten, zoals niet ontbijten, geen lunch en met avondeten twee keer opscheppen, want dan kreeg ik honger. Het avondeten was wel gezond, altijd vers en lekker koken, maar veel te veel!
Wat voor mij echt de doorslag gaf: terwijl ik door de albums en losse foto`s van mijn kinderen ga, valt me op dat er zo goed als geen foto`s van mijzelf met m`n kinderen zijn. Ikzelf ben degene die de foto`s maakt, en als iemand anders een foto maakt van mij, laat ik die meestal verdwijnen, omdat ik mezelf zoo lelijk op de foto vind staan. Onze kinderen zijn nu bijna 3 en 4 jaar. ......wat als er iets gebeurt, en ik er niet meer ben...... als de kinderen later diezelfde foto`s bekijken, zitten er geen foto`s bij van hun moeder......De gedachte dat er nauwelijks foto`s van mij met de kids zijn...... alsof ik er nooit was.....daar word ik wel verdrietig van, het is mijn verdriet,veroorzaakt door mijn schaamte..... Ik weet gelukkig dat mijn kinderen, man, familie en vrienden veel van mij houden, ongeacht hoe dik of dun ik ben, zij zien mij voor wie en wat ik ben! Maar het gaat er uiteindelijk toch om, hoe ik mijzelf zie....en van mezelf in de spiegel of op een foto ... word ik niet blij....hoogste tijd om er iets aan te doen, en ervoor zorgen dat er straks stapels met foto`s ook van mij zijn!!!!!!!!!!!!
Laatste dagboekbericht
dinsdag 6 april 2010
Jawel, ik leef nog.... al is dat een groot woord, beter gezegd:
Ik heb het afgelopen jaar overleefd
Hopelijk over een tijdje weer met een gezonder gewicht
dus hele plan opnieuw gemaakt met als startdatum VANDAAG !!!!!
Voor allemaal
Ik heb het afgelopen jaar overleefd
Hopelijk over een tijdje weer met een gezonder gewicht
dus hele plan opnieuw gemaakt met als startdatum VANDAAG !!!!!
Voor allemaal
